Maart 2010.
Hallo beste bezoekers vrienden.
Er is veel gebeurd en hieronder een kort...verslag daarvan.
Vanaf november 2007 tot maart 2008, hadden de kinderen bezoekjes hier in huis met hun bio-moeder en haar toenmalige vriend Johan.
Johan was eigenaar en uitbater van een SM-club in Den Haag.
Na enkele keren van die bezoekjes werden Ron en ik op school geroepen door de intern begeleidster.
Dat is iemand van school die regelmatig praat met Emin en Emmely.
We kregen te horen dat hun schoolprestaties steeds meer achteruit gingen.
De kinderen reageerden ook steeds bozer.
En de kinderen zelf hadden haar allerlei rare dingen verteld.
Met name Emin vertelde dingen die haar zorgen baarde.
Ze raadde ons aan om naar een instelling te gaan genaamd Traumahulp in Dronten.
Dat deden we.
En ze raadde ons aan de bezoeken met hun bio-moeder Wendy en haar vriend Johan te stoppen.
Dit speelde in maart 2008
We hebben ons aangemeld bij traumahulp.
En met name voor Emin
En Emin begon toen moeizaam aan die gesprekken.
Ondertussen hadden we een aangetekende brief aan Wendy verstuurd, waarin we vertelden dat we de bezoeken voorlopig even zouden stilzetten en na de zomervakantie zouden we kijken of het weer kon.
Wendy en Johan zouden in ondertrouw gaan en zouden in juni 2009 gaan trouwen.
Dit had Wendy zelf op haar site gezet.
Ze schreef dat ze de gelukkigste vrouw was, dat haar schoonmoeder als een moeder voor haar was.
Dat ze de bareigenares was van The Boss in Den Haag,een SM club.
De kinderen moesten voor wat betreft ons eerst weer de rust vinden.
We zijn met vakantie gegaan en de kids waren echt weer een stuk rustiger geworden.
Geen stress meer.
MAAR dat veranderde heel snel.
De dag dat we thuis kwamen en de post nakeken veranderde alles.
Er lag een brief van de advocaat van Wendy en Wimpie.
Dus wij heh??? Wimpie vandaan en waar was Johan dan opeens gebleven?
Wimpie was haar vriend op het moment dat Wendy de kinderen bij ons bracht in 2003 en wij de kinderen in huis namen.
Beiden waren toen zeer verslaafd.
En nu bleek dat ze was opeens weg was bij Johan en terug bij Wimpie, de biologische pa van Emmely.
Wimpie had in de afgelopen jaren nooit contact met Emmely gezocht.
Nou, één keer via een hulpverlener van een psychiatrische instelling waarin hij toen zat opgesloten.
En toen zeiden wij nee!
Maar deze brief was voor de kinderen een grote klap in het gezicht.
Emin werd in 2000 bij ons thuis geboren toen Wendy nog maar 17 jaar oud was.
De biologische vader van Emin was een Marokkaanse man die illegaal in Nederland was, en niets met Emin te maken wilde hebben.
Wendy dacht door een kind te krijgen van hem, dat zij deze man aan zich zou kunnen binden.
Niet dus.
Na de geboorte van Emin in 2000 is Wendy na een paar maanden vertrokken en liet Emin bij ons achter.
Na 10 maanden dook zij weer op met een nieuwe vriend: Wimpie!
Deze dacht door het kind Emin mee te nemen een binding te scheppen met Wendy die haar afhankelijk van hem zou maken.
Na 10 maanden werd Emin door Wendy en Wimpie gekidnapped uit ons huis toen ik even boodschappen was gaan doen .
Wendy was toen op bezoek en holde het huis uit met Emin terwijl Wimpie buiten stond te wachten in de klaarstaande auto.
Alles liet ze van hem achter, zijn kleren en zelfs zijn knuffeldoekje.
Vervolgens hoorden wij 2 jaren totaal niets meer van Wendy en Emin.
Na 2 jaar nam ze weer contact op, zomaar opeens .
Het bleek dat ze in de financiële problemen zaten vanwege de verslaving van Wimpie en Wendy.
Ze bleken in een huis te wonen waarvan de hypotheek al maanden lang niet meer was betaald en ze stonden op het punt om hun huist worden uitgezet.
Er was ook een tweede kind: Emmely.
Zij was toen ruim een jaar oud.
Het huis was een junkenhol.
De kinderen waren zwaar verwaarloosd en kregen soms niets te eten.
Wendy en Wimpie gingen op roverspad uit terwijl de vader van Wimpie op de kinderen paste.
Deze man was het huis uitgegooid door de moeder van Wimpie.
Volgens Wendy omdat hij zijn handjes niet thuis kon houden.
En nee, niet van spullen.
Ze vroegen ons om 5000 euro.
Maar die hadden we niet en als we die hadden gehad zouden we hen die niet hebben gegeven zeiden we toen.
Je kunt een junk zo niet helpen.
Die moeten eerst plat op hun bek vallen en leren zelf weer op te staan.
Zonder de eigen wil zijn ze niets.
Ze leven enkel voor de dope.
Ze stalen ook en beroofden mensen om aan hun drugs te komen.
En dan was er nu, na deze brief, ook weer meteen de herinnering van de 2 jaar dat Emin door hun beiden zwaar werd verwaarloosd.
Wimpie heeft Emin zelfs geslagen.
Nee nu was voor de kinderen de maat vol en ze zeiden we hoeven Wendy echt niet meer te zien en die Wimpie helemaal niet.
En dan kregen we ook nog eens te horen, dat Wendy weer zwanger was.
En dat ze nu was "verloofd" met Wimpie en dat ze met Wimpie zou gaan trouwen en dat ze in haar a.s. schoonmoeder een fantastische moeder had gevonden.
Tja, wanneer hadden we DAT verhaal ook al weer gehoord.
Oh ja, een paar maanden daarvóór, toen ze samen met Johan zou gaan trouwen.
Maar verder met het verhaal.
De dag dat we thuis kwamen en alles binnen zetten en de post nakeken.
Een brief van de advocaat van Wendy en Wimpie.
Waarin Wendy eiste dat:
1 ze de kinderen iedere zaterdag mocht zien voor 1 maand, dus 4x
2 dat ze dan daarna de weekends daar heen moesten, dus ook slapen.
3 en dan alle schoolvakanties moesten ze daarheen.
En als klap op de vuurpijl: als ik niet wilde meewerken, een boete van 250,- euro per keer dat ik zou weigeren.
Ons gevoel op dat moment hoef ik hier niet meer uit te leggen.
Waarop wij een brief terug stuurden dat we er niet aan mee wilden werken, en de belangrijkste de REDEN ervan dat het NIET IN HET BELANG VAN DE KINDEREN WAS!
Toen kwam de dagvaarding voor ons.
Eerst wilden ze in november een kort geding.
Waarin ze dit alles eiste.
Nee, zei de rechter toen.
Gezien de omstandigheden en alles wat er in het verleden was gebeurd wilde ze de kinderen niet naar haar laten gaan.
Op 30-12 2008 was de 1ste zitting in deze omgangsregelingsprocedure.
De rechter zei tegen ons dat de Raad voor de Kinderbescherming eerst een onderzoek zou moeten houden of het wel in het belang van de kinderen was.
Daarbij stelde de rechter, dat de beide kinderen ook moesten worden gehoord door de Raad.
De Raad voor de Kinderbescherming is een officiële justitiële opsporingsinstantie.
In mei 2009 trouwden Wendy en Wimpie .
Wendy was toen al bevallen van een nieuw kind, een dochtertje.
We zagen foto’s van het kind op de Hyves pagina van Wendy.
Zodoende wisten we dit.
We hebben de kinderen de foto van hun nieuwe zusje laten zien.
In augustus 2009 kwam er een medewerkster van de Raad voor de Kinderbescherming alleen om kennis te maken met de kinderen.
Ze zei me van te voren dat ze NERGENS over zou praten, zo had ze mij aan de telefoon gezegd.
Maar direct toen de kinderen thuis waren vroeg ze of ze de kamers mocht zien en in de kamers zei ze meteen tegen de kinderen dat ze een nieuw zusje hadden en vroeg ze of ze dat zusje wilden zien.
De kinderen zeiden, dat ze dat wisten omdat wij hun dat hadden verteld en de foto hadden laten zien en zeiden dat ze het niet wilden zien.
Ze zeiden ook: wat zielig voor die baby en we hopen dat Wendy wel goed voor haar zorgt.
Een paar weken later kwam ze weer terug samen met een collega.
Toen hebben ze weer gesprekken met de kinderen gehad.
Emin als eerste en toen Emmely .
Ongeveer 20 minuten per kind.
Na afloop zeiden ze dat beide kinderen echt heel duidelijk hadden uitgelegd waarom ze niet op bezoek wilden bij Wendy.
Ze vertrokken en zouden nog met de school contact opnemen en met trauma hulp, en een opvoedkundige die zeer nauw betrokken is bij de kinderen.
Met de school hebben ze even kort gebeld, ongeveer een 10 minuten.
Met de opvoedkundige hebben ze helemaal niet gebeld of gesproken.
Met Traumahulp hebben ze wel contact opgenomen.
Op 7 september 2009 gaat de telefoon: Wendy!
Ik heb het gesprek toen opgenomen.
Wendy vertelde me: ma ik stop dit alles als de kinderen angst hebben en mij niet willen zien dan wacht ik wel tot ze zelf willen! Ik ga nu de raad van kinderbescherming bellen en het stop zetten.
Ruim een uur later belde ze weer: Ma, ik heb de raad gebeld maar ik mag en kan het niet stopzetten zeiden ze!
Want ze gingen over 2 dagen in een teamoverleg beslissen dat er wel een bezoekregeling moest komen.
Wendy zei toen ook : maar ik bel mijn advocate wel en laat het door haar stop zetten oke ma.
Ik had zoiets van: we zien wel .
Maar ze liet het helemaal niet stopzetten.
Meerdere telefoontjes nadien gehad van Wendy en allemaal leugens vertelde ze ons weer.
Want onze advocaat had haar advocaat gebeld en die zei dat Wendy totaal geen contact meer met haar had gezocht sinds een hele tijd.
Ze wist van het stopzetten niets af en had er ook geen afspraken over met Wendy.
Toen kwam de dag op 28 september 2009, dat we naar de Raad voor de Kinderbescherming in Lelystad moesten komen om het conceptrapport te bespreken.
Nou er werd niets uit het rapport besproken.
We kregen na binnenkomst direct te horen, dat de Raad een omgangsregeling ging voorstellen aan de rechter.
Zo’n advies wordt altijd blindelings door de rechter overgenomen.
We wisten toen al dat wij een verloren strijd streden voor de kinderen.
Maar er werd ons gezegd, dat de reden om zo’n omgangsregeling te adviseren niet was omdat de biologische moeder er om vroeg, maar omdat volgens de Raad de kinderen angst bleken te hebben voor Wendy.
En vanwege die angst moesten de kinderen daarom worden verplicht en gedwongen om verplicht en gedwongen op bezoek te gaan bij Wendy en Wimpie ook al wilden ze dat zelf beslist niet.
De mening van de kinderen deed er niet toe volgens de Raad omdat ze minderjarig waren.
Daar zakt je broek toch van af????????
De rechter zegt op 30-12-2008 dat er een onderzoek door de Raad moet komen en dat de kinderen moeten worden gehoord en vervolgens worden de kinderen gehoord en die zeggen dat ze beslist niet op bezoek willen en vervolgens wordt er gezegd dat de mening van de kinderen er niet toe doet omdat ze minderjarig zijn en dat ze toch gedwongen moeten worden op bezoek te gaan en niet omdat Wendy dat wil maar omdat volgens de Raad de kinderen angst hebben voor Wendy.
Waar gaat dit over???????
Waarom hoor je de kinderen dan als je bij voorbaat al vindt, dat de mening van de kinderen er niet toe doet omdat ze minderjarig zijn.
En dus volgens de Raad geen mening kunnen hebben en in elk geval beslist geen mening die er toe doet of die voor de Raad van belang is.
Dat is toch Godsgeklaagd??
Maar het wordt nog gekker.
Wij kregen na afloop het conceptrapport van de Raad in handen gedrukt en konden gaan.
Als we nog opmerkingen hadden over dat rapport moesten we dat laten weten.
Thuisgekomen lazen we het rapport en vielen werkelijk om van verbazing.
Op de eerste pagina stond al meteen, dat de rechtbank op 2 februari 2009 een beschikking aan de raad had gestuurd, waarin de Raad werd opgedragen om te onderzoeken hoe de omgangsregeling kon worden ingevuld en uitgevoerd.
En dat was toch heel iets anders dan we ruim een maand daarvoor, op 30-12-2008, de rechter op de zitting hadden horen zeggen.
Die zei toen, dat er een onderzoek moest komen of het wel in het belang van de kinderen was of er wel een omgangsgregeling moest komen.
En in de beschikking stond, dat er een onderzoek MOEST komen en dat er enkel moest worden onderzocht, hoe deze moest worden ingevuld en uitgevoerd.
Vervolgens vielen we weer om van verbazing, toen we paar pagina’s verder de zgn onderzoeksvragen van de Raad lazen.
Die zeiden eigenlijk, dat er enkel onderzoek diende te worden gedaan naar het hoe de omgangsregeling diende te worden ingevuld en uitgevoerd en dat als er belemmeringen waren, hoe die belemmeringen konden worden opgeheven.
M.a.w. dit hele onderzoek was een vooropgezet spel en doorgestoken kaart.
Wij voelden ons echt belazerd en in de maling genomen en hebben ook meteen een klacht ingediend over dit rapport en de wijze waarop dit tot stand was gekomen.
Maar we moesten een klacht indienen bij de directeur van de Raad voor de Kinderbescherming.
Hoe verzin je zoiets?
Je moet dus bij de directeur gaan klagen over de handelswijze van zijn medewerkers.
Alsof je tegen de directeur van een bedrijf moet gaan zeggen dat zijn medewerkers zich schandalig hebben misdragen.
Alsof zo’n directeur van een justitiële opsporingsinstantie zoals de Raad is, je gelijk gaat geven.
Zo’n man zal altijd zijn eigen personeel beschermen en verdedigen.
Vooral van zo’n justitiële instelling.
Daar behoort de rijksrecherche bij te komen.
Belachelijk!
Maar het wordt nog gekker.
Want de echte klachtenprocedure van de Raad voor de Kinderbescherming is, dat je eerst bij de directeur een schriftelijke klacht moet indienen.
Die nodigt je uit voor een gesprek.
Vervolgens kan hij er 10 weken over doen alvorens je een antwoord te geven.
Daarbij is hij niet verplicht om je überhaupt een antwoord te geven.
Hij kan je ook helemaal geen antwoord geven.
Als je dan wel of niet een antwoord hebt gehad en het bevalt je niet, dan kun je bij de ECHTE Klachtencommissie van de Raad voor de Kinderbescherming een klacht indienen .
Maar dat kan alleen als je EERST een schriftelijke klacht bij de directeur hebt ingediend.
Dus die eerste 10 weken ben je gewoon verplicht te accepteren.
Dat is dus opzettelijk verloren en verspilde tijd.
En dan kan die Klachtencommissie er 12 weken over gaan doen alvorens je een antwoord te hebben gegeven.
Bovendien is de voorzitter van die "onafhankelijke" Klachtencommissie een lid van de rechtbank.
Ja dezelfde rechtbank die eerst op 30-12-2008 iets zegt om vervolgens ruim een maand later iets geheel anders te zeggen.
Wat moet je hier nou mee?
Als je echt van een klachtenprocedure kan spreken moet je direct naar een werkelijk onafhankelijke klachtencommissie kunnen stappen die geen enkele binding heeft met deze bizarre figuren.
En dan moet je niet letterlijk 5 maanden onderweg moeten zijn alvorens je deze belachelijke klachtenprocedure eindelijk hebt doorlopen.
Het lijkt er meer op, dat een dergelijke klachtenprocedure in eerste instantie dient om de klachten door de directeur direct van tafel te laten vegen om vervolgens doorzetters op hun geduld te beproeven bij de echte Klachtencommissie onder het mom van: misschien haken ze wel af.
Hoe bedoel je: ze worden beschermd???
En ja, wat denk je dat de directeur besliste op onze klacht??
Ja hoor, hij veegde onze klachten van de tafel.
Dus nu gaan we verder met ons beklag.
Inmiddels werd er op 12 –1-2010 een zitting gehouden bij de rechtbank in Lelystad.
Dat werd helemaal een toneelspel.
Al vanaf het eerste woord van de rechter voelden wij dat zij ons direct en overduidelijk vijandig gezind was.
Ze kapte ons af en reageerde geïrriteerd als wij wat zeiden.
We waren daar als gedaagden in een civiele procedure maar voelden ons werkelijk daar als VERDACHTEN die daar verantwoording moesten komen afleggen waarom wij het in ons hoofd haalden om het verzoek tot omgang met hun bio-moeder in de weg te staan.
We hadden meteen al het gevoel dat we al hadden verloren en dat de uitspraak van de rechter al voor wij die rechtszaal binnenliepen al lang en breed gewoon vast stond.
Enkel waren wij die belemmeringen die uit de weg geruimd moesten worden.
Na afloop zei onze advocaat ook meteen dat het al van te voren vast stond.
Dat hij zoiets zo overduidelijk zelden had meegemaakt.
Tijdens de rechtszitting vroegen wij de rechter ook om de kinderen dan zelf naar hun mening te vragen.
Dan kon zij zelf van de kinderen horen, dat ze zelf niet op bezoek wilden.
Daarop zei de rechter, dat zij de kinderen niet wilde horen omdat zij deze daar te jong voor vond.
Daarop vielen we bijna om van verbijstering.
Want op 30-12-2008 zei de rechter tijdens de zitting, dat zij de Raad voor de Kinderbescherming de opdracht gaf om een onderzoek te doen naar de omgangsregeling en of die wel in het belang van de kinderen was en DAT DE KINDEREN MOESTEN WORDEN GEHOORD!!!!!!
En tijdens de zitting op 12-1-2010 zegt de rechter vervolgens doodleuk, dat zij vindt de kinderen door haar niet gehoord kunnen worden omdat deze daar te jong voor zijn.
Ze mogen dus wel door opsporingsambtenaren van de Raad bij ons thuis worden gehoord, maar niet door de rechter.
M.a.w. als het de rechter niet uitkomt zijn de kinderen opeens te jong om door haar te worden gehoord.
Hoe verzin je zoiets.
Nee, dit is geen verzinsel, want dit is helemaal en echt werkelijkheid in Nederland.
Elk woord wat ik hier zeg is NIET gelogen en de waarheid en is heel echt gebeurd.
En ja, inderdaad hebben wij inmiddels de beschikking van de rechter ontvangen waarin deze rechter gebiedt, dat er een gedwongen omgangsregeling moet komen en in die beschikking zegt ze duidelijk, dat zij vindt, dat de kinderen NIET in staat zijn om een eigen mening te hebben en dat de mening van de kinderen niet goed is.
Immers vinden kinderen het ook niet leuk om naar de tandarts te gaan , zo stelt deze rechter in de beschikking.
Ja, ja, het staat heel echt in de beschikking.
Ze vergelijkt het met het naar de tandarts gaan!
Alsof je de frustraties en trauma’s van de kinderen kunt vergelijken met de angst van een kind voor de tandarts.
Trouwens mevrouw de rechter: zelfs volwassenen vinden de tandarts niet altijd leuk.
Wat een vergelijking!
Wie hier enige vorm van zinnig denken in ziet, heffe de vinger op!!!
Wie hier de menselijke ratio in terugvindt, laat het me direct weten!
Daarbij komt ook nog het volgende.
De kinderen en wij werden door de raadsonderzoekers gecontroleerd en onderzocht in onze woning.
Waar de kinderen en wij dus leven.
Op ons huisadres.
Maar de raadsonderzoekers hebben zich op geen enkele wijze vergewist van de werkelijke leef- en woonomstandigheden van Wendy en Wimpie.
Die werden namelijk alleen uitgenodigd om naar het kantoor van de Raad voor de Kinderbescherming in Lelystad te komen.
Wendy en Wimpie gaven in de dagvaarding een woonadres in Den Haag op wat wij hebben laten nachecken.
En daar bleken ze echt helemaal niet te wonen!
Vervolgens gaven ze aan de Raad voor de Kinderbescherming een woonadres op, wat ook zo in het raadsrapport kwam te staan, waar ze later ook helemaal niet bleken te wonen.
Ze woonden daar helemaal niet.
Op geen enkele wijze is door de Raad onderzoek gedaan naar de huidige levenswandel van Wendy en Wimpie.
Niet of ze nog of wederom verslaafd waren of zijn of dat ze zich met criminele activiteiten bezighielden of bezighouden.
Daar werd helemaal geen onderzoek naar gedaan.
In februari 2010 kregen wij bij ons thuis bezoek van 2 rechercheurs uit de regio Leiden, die ons vertelden, dat er een gerechtelijk Vooronderzoek loopt naar Wendy en Wimpie en naar de vader van Wimpie, ja diezelfde vader van Wimpie die in 2003 op de kids paste terwijl Wendy en Wimpie op rooftocht uitgingen om aan geld voor hun dope te komen.
Liegen we dit?
Verzinnen we dit?
Nee, heel echt niet!
Wendy en Wimpie zijn het onderwerp van een Gerechtelijk Vooronderzoek.
En nu moeten de kinderen dus verplicht en gedwongen en volkomen tegen hun eigen zin en wil in desnoods onder fysieke dwang gedwongen worden om naar Wendy en Wimpie te gaan.
Hoe bizar kan dit zijn???
En dan zeggen ze dat de Raad voor de Kinderbescherming kinderen beschermt!!
Ha!! Hoe dan????
En dan zeggen ze dat de rechter de wijsheid heeft om kinderen te bescherming tegen dit soort krankzinnige toestanden.
Ha, wie en waar dan???
Welke rechter????

En weet je wat wij nog het meest schofterige van dit alles vinden????

Dat er duidelijk en onomwonden wordt gezegd, dat de kinderen in dit alles totaal geen enkel recht van spreken hebben.
Voor diegenen die Wendy aan het woord willen zien, dat kan.
Klik dan op onderstaande link en je krijgt een uitzending te zien van het actualiteitenprogramma Eén Vandaag .
Dat gaat over Jeugdzorg en daarin zie je ons en ook Wendy aan het woord.
Kijk er ééns naar want dan zul je Wendy zien hoe ze echt is.
　
Klik op link:
http://www.eenvandaag.nl/binnenland/31661/jeugdbeleid_te_ver_doorgeschoten_

 

Deel 1 van de Landelijke Grootpleegouderdag te Utrecht in het Vechthuis.

 

LaReinaWilleke

Stichting Belangenbehartiging

Pleeggrootouders Nederland

 

 

  
 
 
 
 
 
 

Aan: Alle Opapa’s en Omama’s 

Betreft: Grootouderdag 7 oktober a.s.  

Datum:  16-04-2009  
 
 

Beste Opapa’s en Omama’s, 

Zoals de meesten van u zich misschien nog wel kunnen herinneren is de laatste succesvolle grootouderdag alweer een paar jaartjes geleden.

Eén van de belangrijkste redenen dat deze dag de laatste jaren geen vervolg heeft kunnen krijgen ligt hem in het feit dat onze toenmalige “Belangenvereniging Landelijke Pleeggrootoudergroep i.o.” helaas niet beschikte over de benodigde financiën om er een jaarlijks terugkerend evenement van te maken.

Een tweede reden is dat wij ruim anderhalf jaar bezig zijn geweest om de belangenvereniging, met een niet aflatende energie, om te vormen naar een stichting hetgeen sinds medio februari dit jaar officieel een feit is. 

Een van de eerste prioriteiten als bestuur van de stichting is dan ook sponsoren, donateurs of fondsen te vinden om de nodige financiën te genereren zodat wij op z’n minst, als eerste activiteit van ons projectenlijstje, weer een grootouderdag kunnen organiseren.

Het verheugd ons dan ook dat wij er in geslaagd zijn van enkele fondsen een subsidie toegezegd te hebben gekregen om, in ieder geval dit jaar, weer een grootouderdag te houden. 

Deze grootouderdag is ingepland voor  woensdag 7 oktober a.s.. Wij streven ernaar, zoals voorheen, de dag zo centraal mogelijk van het land te houden. Te denken valt b.v. aan Utrecht of omgeving. Verdere gegevens ontbreken nog daar wij deze dag nog aan het voorbereiden zijn, o.a. moeten wij weten op hoeveel mensen wij kunnen rekenen i.v.m. de eventuele locatie. Vandaar dat wij gelijktijdig met dit schrijven u een aanmeldingsformulier toezenden met het vriendelijke doch dringende verzoek dit voor donderdag 14 mei a.s. te retourneren. Dient nog vermeld te worden dat de pleegkleinkinderen wederom van harte welkom zijn. Voor hen wordt weer een leuk apart programma opgesteld.  

U zult ook wel begrijpen dat er niet alleen voor de grootouderdag, die door de fondsen gefinancierd wordt, nog al wat gelden nodig zijn om ook andere projecten te kunnen financieren, te denken valt aan een nieuwsbrief , webside, bemiddelen en adviseren grootouders bij problemen, folders, portikosten, kantoorartikelen etc. etc..

Mocht u dan ook vinden dat de stichting, zoals nu opgezet, een zeker bestaansrecht verdient is er altijd een mogelijkheid ons te steunen d.m.v. een donatie, uiteraard op vrijwillige basis, hoe klein deze ook is. U kunt er vanuit gaan dat alle giften van harte welkom zijn en een nuttige besteding zullen krijgen.

Misschien zijn er in uw omgeving ook wel mensen die hun steentje bij willen dragen zoals familie, kennissen, werkgevers en dergelijken.

Het bankrekening nr. van onze Stichting is: 1481.47.011 ten name van SBPN Hellendoorn. 

Hopende u hiermede voldoende te hebben geïnformeerd, 

Groeten wij u vriendelijk, 

Namens het bestuur van de SBPN. 

Joop Houtzager, secretaris   

Stichting Belangenbehartiging

Secretariaat:

Leerlooierstraat 29

7447XZ Hellendoorn

tel. 0548-364844

e-mail jahoutzager@planet.nl

Pleeggrootouders Nederland

 

SBPN

Aan: Alle Opapa’s en Omama’s

 

Betreft: Oprichting Stichting voor Pleeggrootouders

Datum: 01 februari 2009

Beste Opapa’s en Omama’s,

Het heeft even geduurd maar nu is het dan zover! Wij waren nog steeds een “Belangenvereniging Landelijke Pleeggrootoudergroep” in oprichting. Dit wil zeggen dat wij nog steeds geen status hadden.

Het afgelopen jaar hebben we verschillende besprekingen gevoerd met diversen partijen, onder andere met de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen (NVP) en met enige Pleegzorgvoorzieningen. Door de verschillen in belangen heeft dit niet kunnen leiden tot een convenant met deze gesprekspartners.

Vervolgens moesten we de keus maken: doorgaan met de oprichting van een vereniging of de vorm van een stichting aannemen.

Een vereniging bleek bij nader inzien niet voldoende haalbaar; een nadeel is het verkrijgen van financiën en de verplichting om hiervoor contributie aan leden te heffen. Dit laatste willen we juist niet. Ook eventuele belastingproblemen doemden daarbij op. Voorts de verplichting om een of meerdere keren per periode (jaar) ledenvergaderingen uit te schrijven leek ons niet wenselijk.

Gezien o.a. bovenstaande punten hebben wij besloten het idee van een vereniging niet verder te ontwikkelen maar een stichting op te richten en wel de “ Stichting Belangenbehartiging Pleeggrootouders Nederland” , afgekort SBPN.

Deze stichting staat, nadat de akte van oprichting bij de notaris gepasseerd is, vanaf heden ingeschreven bij de Kamer van Koophandel onder nr. 08185185.

Daarbij is de stichting nu ook in het bezit van een eigen bankrekening n.l. bij de Rabobank West Twente onder rekeningnummer 1481.47.011 ten name van SBPN te Hellendoorn.

 

Het voorlopige bestuur van de stichting bestaat uit: Frans van Hove, voorzitter ; Joop Houtzager, secretaris/penningmeester; Joyce van Hoofd, lid; Daisy Middelburg, lid; André Smit, lid en Guus Vrancken, lid.

Wij gaan als stichting verder op de ingeslagen weg met alle zaken waarvoor U tot nu toe bij ons terecht kon zoals: het helpen bij problemen, oplossingen aandragen, uitgebreid adviseren , ondersteunen en ons inzetten als gesprekspartner om omissies en problemen aan de kaak te stellen op het gebied van Jeugd en Pleegzorg bij de betreffende instanties en overheden, met name in gevallen van netwerkpleegzorg en daarbij specifiek voor (aspirant) pleeggrootouders.

Wij gaan een vervolg geven aan de Nieuwsbrief waarmee wij ooit begonnen zijn.

Ook staan er, indien de financiën dit toelaten, nogal wat activiteiten en projecten op stapel waarvan wij U in de nieuwsbrieven op de hoogte zullen houden.

De eerste activiteit waar onze prioriteit ligt is de voorbereiding, op veler verzoek, van een” Landelijke Grootouderdag” in het voorjaar.

Wij zijn nu bezig met het verkrijgen van een startkapitaal. De vele administratieve koste – notaris, Kamer van Koophandel, porti alsmede reiskosten- zijn in de afgelopen tijd uit eigen zak betaald. Begrijpelijkerwijze, mede gezien de groei van het aantal cliënten tot ca. 350 en de verwachte kosten van de geplande activiteiten, is dit net meer te doen.

Er zijn toezeggingen van een aantal fondsen die wij inmiddels benaderd hebben, maar deze keren uitsluitend achteraf uit.

Daar een Landelijke Grootouderdag onze prioriteit heeft zijn onze vragen aan u:

• heeft u nog ideeën of suggesties voor deze dag

• wilt u/ kunt u zelf doneren of heeft u een rijk familielid dat geen nuttige besteding van kapitaal kan vinden;

• heeft uzelf of een relatie van u wellicht een bedrijf dat wil sponsoren ?

Wij horen graag uw suggesties en tips en hopen op enorm veel respons uwerzijds zodat wij van onze financiële opbouw van startkapitaal een succes kunnen gaan maken en wij verder kunnen gaan met het ondersteunen, nu en in de toekomst, van alle (aspirant ) pleeggrootouders.

Wij hopen u hiermee op de hoogte te hebben gebracht van de oprichting van uw en onze stichting en zien uw reacties gaarne tegemoet, hetzij met ideeën hetzij via de bankrekening van onze stichting.

Met vriendelijke groeten namens de SBPN,

Joop Houtzager,

Secretaris/penningmeester

 

Beste Opapa’s, Omama’s, sympathisanten en belangstellenden,
 
Van één onzer pleeggrootouders, Guus Vrancken uit Cuyck, hebben wij het verzoek ontvangen het volgende bericht aan de pleeg(groot)ouders door te geven over een zéér belangrijke zaak betreffende de “Kindertoeslag”.
 
Tot en met 31 december 2007 gold voor iedereen die een gezin onderhield met kinderen, of het hier nu ging om eigen, stief of pleegkinderen, de mogelijkheid om via de belastingen de z.g. “kinderkorting” af te trekken ondanks dat men als pleegouder géén “Kinderbijslag” ontving. Deze mogelijkheid was er dus ook voor bestand en netwerkpleegouders, waarbij vermeld dient te worden dat pleeggrootouders onder de laatste categorie vallen.
 
Per 01 januari 2008 is de wet gewijzigd en is de aftrek van “Kinderkorting” komen te vervallen en hiervoor is de z.g. “Kindertoeslag” in de plaats gekomen. De grootste verandering in deze nieuwe wet is daarbij dat men alléén in aanmerking komt voor deze “Kindertoeslag” als men ook “ Kinderbijslag” ontvangt !!
 
Guus Vrancken heeft nu, na talloze schriftelijke pogingen en gesprekken op hoog niveau met de Belastingdienst, een rechtszaak tegen deze Dienst aangespannen om gerechtelijk een uitspraak af te dwingen naar aanleiding van eerder genoemde verandering in de wetgeving, omdat van deze verandering een grote groep goedwillende mensen, zoals de pleegouders, de dupe is geworden.
Tevens komen wij door deze zaak weer in het bezit van de nodige jurisprudentie.
Om nu bij deze rechtszaak zo sterk mogelijk te staan is zijn vraag aan ieder die met het zelfde probleem te maken heeft een brief aan de Belastingdienst, in de plaats waaronder men valt, te sturen waarin men de kindertoeslag aanvraagt. Dit zal in eerste instantie afgewezen worden maar de brief heeft een tweeledige functie. Ten eerste steunt U hierbij de zaak “Vrancken” versus de “Belastingdienst” en ten tweede, en dit is waarschijnlijk nog belangrijker voor Uzelf, legt U de aanvraag vast (met de datum) en mocht het tot een gunstige uitspraak komen U zich hierop kan beroepen m.b.t. een eventuele navordering met terugwerkende kracht.
Een concept model brief hebben wij als bijlage (per mail) of op achterzijde deze brief voor U bijgesloten.
 
Aan het meedoen zijn geen kosten verbonden maar Guus zou wel graag vernemen of U meedoet en mocht U nog vragen of opmerkingen hebben is hij telefonisch te bereiken, na 19.00uur, op 0485-712018 of  per e-mail : guusvrancken@unicenter.nl
 
Wij hopen U hiermede voldoende te hebben geïnformeerd en danken U alvast voor Uw medewerking
 
Met vriendelijke groeten,
Namens de “ Belangenvereniging Landelijke Pleeggrootoudergroep”
 
Joop Houtzager, secretaris